07.09.2026 Beni yerimde yurdumda ıssız yalnızlığımda bırakmıyorsun. Ayağımın altındaki zemini çekip kendi karanlığına çağırıyorsun. Kulak vermek istemiyorum karanlık çağrına. İçimdeki kuş, çocuk ve kadın ölüleriyle oynuyorsun. Hassan noktamı biliyorsun. Beni en zayıf yerimden vuruyorsun. Kuş ölülerimi çoğaltıyorsun, çocuk ölülerimle oynuyorsun, kadınlarımı ateşe sürüyorsun. Kaç zamandır ölümü bekliyorum içi geçmiş duvar diplerinde. Annemi özlüyorum en olanaksız“Faik Öcal: Karanlığın çağrısı” yazısının devamını oku